Afdeling Katwijk

Helpen, daar waar het nodig is.

Vluchtelingen in Amsterdam en Rode Kruis afdeling Katwijk

Tenzij iemand serieus onder de spreekwoordelijke steen heeft geleefd afgelopen tijd, kan niemand in Nederland er omheen. De wereld, en met name Europa, heeft te maken met een heuse volksmigratie van het Midden-Oosten naar het Europese continent op enorme schaal.

Sinds jaar en dag is Nederland bekend met verschillende vormen van migratie. Zo is Nederland lange tijd, en misschien nog steeds, een gewilde bestemming geweest voor arbeids- en gezinsmigratie. De migranten die nu de mainstream media domineren zijn zogenaamde asielmigranten. Ze ontvluchten hun thuisland omdat het daar niet veilig genoeg is en hopen op asiel in een veilig land.

Een debat over (het Nederlandse) asielbeleid ontwikkelt zich doorgaans razendsnel in een discussie over menselijkheid. Een moeilijke discussie, omdat er zoveel belangen mee spelen en het bij de aantallen migranten die nu Europa binnen komen moeilijk is om alle benodigde informatie en feiten boven water te krijgen.
Ook het verwerken van alle asielaanvragen op deze schaal is niet eenvoudig.

In de tussentijd worden legio migranten opgevangen in vele tientallen verschillende opvanglocaties.
Geheel volgens de 7 grondbeginselen (vanzelfsprekend bij iedereen bekend) van het Rode Kruis helpen vele vrijwillige hulpverleners bij de opvang en verzorging. Zo ook vrijwilligers van afdeling Katwijk.

Vanaf half september tot november zijn er meermalen individuen tot een ruime dozijn aan hulpverleners van onze afdeling aangetreden om hulp te verlenen in opvangcentra in Amsterdam.

Allen komen terug met gemengde gevoelens. Enkele overheersen. Bescheidenheid en dankbaarheid.

Het helpen in de opvangcentra geeft een uniek perspectief op het leven. Hulpverleners werken daar met mensen die huis en haard hebben moeten achterlaten omdat het niet meer veilig genoeg was om te wonen. Na alles dat ze hebben meegemaakt (lange tochten per voet, onzekerheid over de toekomst, achtervolgd worden door gewapende milities, aanslagen overleefd) hopen ze de regie over hun veiligheid in de handen van onze hulpverleners te kunnen leggen. Dat is niet makkelijk. Vluchtelingen duiken nog steeds onder tafels bij het horen van een sirene en durven elkaar niet los te laten. Ondanks dat zijn ze in staat tot het diepst van hun hart dankbaar te zijn voor die ballon die je aan hun kind geeft, die voetbal die je mee neemt om een spelletje te spelen, de taal die je ze wilt leren, het eten dat ze krijgen en het luisterend oor dat ze nodig hebben.

De ervaringen van onze eerste hulpverleners die naar Amsterdam vertrokken werken als een olievlek. Binnen de kortste keren hebben we genoeg hulpverleners om 2 PAM’s te vullen die allemaal tegelijk willen gaan helpen. Elk vrij moment werd besproken om te gaan helpen en het is zeker dat de mensen van afdeling Katwijk dit doorzetten zo lang de opvang op deze schaal nodig is.